ลืมเสียเถิด
๐ คำที่เธอ ยึดถือ ชื่อว่ารัก
เธอรู้จัก คำนี้ ดีแค่ไหน
ยอมสละ ชีวิต และจิตใจ
เพื่อจะได้ ครอบครอง กันสองคน
๐ วาดวิมาน สวยหรู พร้อมคู่รัก
อุปสรรค สู้ตาย มาหลายหน
แม้บางครั้ง เศร้าหมอง ต้องอดทน
เหตุและผล ร่วมสร้าง ทางก้าวเดิน
๐ ง้อเถอะนะ คอยง้อ อย่าท้อถอย
ใจเธอคอย รักมั่น น่าสรรเสริญ
ถึงเขางอน บางครา อย่าหมางเมิน
ค่อยเผชิญ ทุกช่วง ลุล่วงไป
๐ ฉันคงเป็น คนผิด ที่คิดมาก
คิดจะพราก คู่ครอง ปองฝันใฝ่
รู้หรอกนะ ร้าวราน สักปานใด
ยอมทำใจ ตรงข้าม กับความจริง
๐ กลับไปเถิด จอมขวัญ หมั่นคอยอ้อน
เขาก็งอน มารยา ประสาหญิง
ร่วมกันสร้าง พันธะ อย่าประวิง
เรื่องบางสิ่ง ให้เห็น เป็นความลวง
๐ หัวใจเฉา เหี่ยวแห้ง เพราะแรงรัก
เพิ่งรู้จัก ผิดหวัง ครั้งใหญ่หลวง
ตราติดไว้ ตรึงจิต สถิตทรวง
มีสิทธิ์ห่วง เธออยู่ ชู้ทางใจ
รักจนขาดใจ
๐ จะให้ลืมละออตากระนั้นหรือ
พี่คนซื่อถือสัจจะนะแขไข
ครั้งหนึ่งที่พี่บอกรักจักห่วงใย
มิมีใดมาพรากเราจากกัน
๐ น้องหลงผิดว่าคิดพรากใครจากพี่
เหตุการณ์นี้ไม่มีหรอกบอกจอมขวัญ
ใครคนนั้นแค่สนิทมิตรสัมพันธ์
ยากมีวันกระหวัดซึ้งถึงครองใจ
๐ เพราะหนึ่งในใจพี่มีเพียงน้อง
ที่คอยครองเคียงกันอย่าหวั่นไหว
ทุกคืนวันมั่นนักยากจักไกล
เกินกว่าใครเข้าขวางทางรักเรา
๐ อย่าเพิ่งเฉาเหงาแห้งเพราะแรงรัก
จงประจักษ์รักพิไลอย่าไปเผา
ควรถนอมพร้อมถักรักนานเนา
แม้หนักเบาบำบัดเลิกตัดรอน
๐ ฟ้าขาดเดือนเยือนบ้างบางคืนพบ
ดาราหลบหลังเมฆหม่นยังทนก่อน
แต่หากพี่ไม่มีน้องต้องรานรอน
แน่คือนอนในโลงไม้ไร้คนแล
๓๑/๐๗/๒๕๕๙
เทอดคุณธรรม - จำใจจาก
๐ สิ่งที่พี่พูดมาน่าใจหาย
โถ...พี่ชายถ้าใจไม่แยแส
น้องคงไม่ทุรนล้นดวงแด
สุดท้ายน้องต้องแพ้แก่ความจริง
๐ คุณธรรมนำจิตให้คิดพราก
ออกไปจากพวกพี่คงดียิ่ง
น้องมิอาจขันแข่งหรือแย่งชิง
กับผู้หญิงที่รักแสนภักดี
๐ เธอรักมากยิ่งนักรักเท่าฟ้า
เธอคือภรรยาบูชาพี่
เธอเทิดทูนแน่วแน่แต่สามี
เธอพร้อมพลีชีพให้ก็ไม่ปาน
๐ เธอขอร้องน้องอยู่เคียงคู่พี่
แม้ฤดีดุจจะถูกประหาร
เพียงเห็นพี่ไร้ทุกข์สุขสราญ
น้องมิอาจเป็นมารพร่าผลาญเธอ
๐ ขอให้เราจบกันนิรันดร์นะ
ถอนพันธะที่เคยเอ่ยเสนอ
ทำสิ่งถูกเถิดหนาอย่ามาเจอ
เราหยุดฝันละเมอเลิกเผลอใจ
นางฟ้าของพี่
๐ สดับสารอ่านซ้ำคำเธอกล่าว
ถึงรวดร้าวฤทัยรานสุดต้านไหว
แต่เหตุผลดลจิตคิดตามไป
หนิงมีใจบริสุทธิ์ดุจอัปสรา
๐ แม้รักมากอยากครองก็ต้องห่าง
เพื่อเปิดทางให้นางที่มีสิทธิ์กว่า
ยอมเจ็บปวดปานปลิดจิตออกมา
จนน้ำตาเนืองนองสองแก้มนวล
๐ น้ำใจนางช่างประเสริฐล้ำเลิศยิ่ง
กล้าขว้างทิ้งสิ่งที่ต้องปองสงวน
ทูนเทิดธรรมนำจิตพิชิตมวล
ตัณหาล้วนเลวร้ายรีบคายพลัน
๐ ไม่หมกมุ่นครุ่นคิดให้ติดบ่วง
ศิลาถ่วงทำลายคลายสุขสันต์
ปลดปล่อยปลักรักหลงส่งจิตนั้น
สู่ฝั่งฝันใฝ่สลัดตัดนิวรณ์
๐ เธอจึ่งเป็นนางฟ้ายาใจพี่
ถึงไม่มีบุญสนองครองสมร
พบแล้วพรากจากกันนิรันดร
ขออวยพรให้พบธรรมเจิดจำเริญ
ร่วมอนุโมทนาบุญ
โดย
รุจิเรข อภิรมย์
สวนฝันวรรณศิลป์ ยะลา
ดึกสงัด ลมพัดพา มาหน้าเฟซ
