สวนฝัน

สวนฝัน

วันจันทร์ที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2559

ปลอบฝันวันเธอเหงา





ดอกไม้บำบัด ดอกไม้มีพิษ
Yesterday



    นกเหงา

                                            ๐ ดั่งนกน้อยคล้อยถิ่นสิ้นรังอยู่
                                ขาดแม้คู่เคียงข้างต่างใจฝัน
                                สุดสายตาคือฟ้ากว้างมาขวางกัน...
                                กับคืนวันผันเปลี่ยนใจเพียรตรอง

                                ๐ เฝ้าโผผินบินเห่ใจเลหลัง
                                ป่านนี้ยังขาดคู่เคียงอยู่สอง
                                ขาดอาทิตย์แสงจันทร์อันเรืองรอง
                                บินกู่ก้องฟ้ามืดใจจืดจาง

                                 ๐ มีใจใครเอื้อเฟื้อจุนเจือหนุน
                                 ให้อบอุ่นกรุ่นใจมิหมองหมาง
                                 เป็นแรงใจฝ่าฝนบนทิศทาง
                                 ดับอ้างว้างที่กัดกร่อนเข้าชอนไข

                                  ๐ อย่าให้บินสิ้นแรงจะแข็งขัน
                                  ปีกนั้นพลันอ่อนล้าอุราไหว
                                  ช่วยโอบอุ้มก่อนตกดินจะสิ้นใจ
                                  มาเคียงใกล้ไหมนั่นนิรันดร


                                     ,,,ดอกไม้บำบัด ดอกไม้มีพิษ,,,




ปลอบฝันวันเธอเหงา

                           ๐ เสียงนกน้อยลอยมาว่าขาดคู่
                           จึงต้องอยู่เดียวดายเปลี่ยวกายสมร
                           อารมณ์หวามยามโผผินเที่ยวบินจร
                           ผ่านสาครขุนเขาลำเนาไพร

                           ๐ ยามค่ำคืนฝืนหลับกับคอนคบ
                           ก็ยังสบสายลมพรมสั่นไหว
                           ความเหน็บหนาวร้าวรวดเจ็บปวดใจ
                           อยากมีใคร มาคอย คลายหงอยพลัน

                           ๐ สำเหนียกนกน้อยพร่ำคร่ำครวญหา
                           ก็อยากมาคอยมอบคำปลอบขวัญ
                           ให้เธอยิ้มอิ่มใจในทุกวัน
                           และเติมฝันให้บรรเจิดเลิศรุจี

                           ๐ มิให้บินจนสิ้นแรงแห่งปีกหาง
                           จะแนบข้างคอยประคองกอดน้องพี่
                           มิให้หมองต้องตกดินสิ้นชีวี
                           เราจักมีกันและกันจนวันตาย
รุจิเรข  อภิรมย์
สวนฝันวรรณศิลป์  ยะลา

18 มิถุนายน 2013 เวลา 22:57 น




Jumni Boonyapattaro พี่ชอบมาก อ่านแล้วใจหายค่ะ
ภ.ภาพวาด ทัวร์กลอน แต่งกลอนเพราะ ไม่ตกเลยนะคะอา
รุจิเรข อภิรมย์ ...ขอบคุณที่ภาพมาให้กำลังใจ, เนื้อความของกลอนยังกระโดดอยู่นิด ๆ ครับ
รุจิเรข อภิรมย์ ... อยากเก็บกลอนชุดนี้ไปไว้ในบล็อคสวนฝันวรรณศิลป์(ฉบับร้อยกรอง) คุณดอกไม้บำบัด ดอกไม้มีพิษ จะอนุญาตไหมเอ่ย ?
Rung Phenrung งดงามจับใจค่ะอารุจ
รุจิเรข อภิรมย์ ...สามปีมาแล้วที่เข้าไปต่อกลอนของคุณดอกไม้บำบัด ดอกไม้มีพิษ เธอเขียนได้จับใจจนอดมิได้ที่จะตอบชิ้นงานของเธอครับ
ขอบคุณคุณรุ่งที่กรุณาเข้ามาอ่านและให้กำลังใจไว้นะที่นี้ด้วยนะครับ
18 มิถุนายน เวลา 14:39 น.ถูกใจ2
รุจิเรข อภิรมย์ ...ขอบคุณครับ คุณดอกไม้ ฯ เธอเขียนไว้ไพเราะจับใจจนอยากตอบเมื่อ ๓ ปีที่แล้วครับ
รุจิเรข อภิรมย์ ... คุณดอกไม้ยังมิได้บอกผมเลยว่าจะอนุญาตให้นำไปเก็บไว้ที่บล็อคสวนฝันวรรณศิลป์ ยะลา หรือเปล่าครับ
รุจิเรข อภิรมย์ ...เป็นเกียรติแก่สวนฝัน ฯ  และขอบคุณเช่นกันครับ
ลงบล็อคเมื่อไหร่จะลิงค์มาให้อ่านอีกครั้งเช่นกันครับ
18 มิถุนายน เวลา 21:08 น.ถูกใจ1
ความทรงจำ ริมน่าน
..มีใจใครเอื้อเฟื้อจุนเจือหนุน
ให้อบอุ่นกรุ่นใจมิหมองหมาง
เป็นแรงใจฝ่าฝนบนทิศทาง
ดับอ้างว้างที่กัดกร่อนเข้าชอนไช...
เพราะมากค่ะ
..เหงา..เหมือนจะบินไม่ไหวแล้ว👍👍👍
18 มิถุนายน เวลา 21:18 น.เลิกถูกใจ1
รุจิเรข อภิรมย์ ... เพราะเหตุนี้จึงได้มาปลอบขวัญ

๐ สำเหนียกนกน้อยพร่ำคร่ำครวญหา...
 ก็อยากมาคอยมอบคำปลอบขวัญ
 ให้เธอยิ้มอิ่มใจในทุกวัน
 และเติมฝันให้บรรเจิดเลิศรุจี

 ๐ มิให้บินจนสิ้นแรงแห่งปีกหาง
 จะแนบข้างคอยประคองกอดน้องพี่
 มิให้หมองต้องตกดินสิ้นชีวี
 เราจักมีกันและกันจนวันตาย
18 มิถุนายน เวลา 21:31 น.ถูกใจ2
ความทรงจำ ริมน่าน ซึ้ง..กินใจ...ขอเก็บไว้ที่หน้าเฟสนะคะ เพราะมากๆค่ะ
รุจิเรข อภิรมย์ ...ขอบคุณที่กรุณาให้เกียรตินำไปเก็บไว้ครับ หยุดร้องไห้นะ แล้วหลับและฝันดีตลอดคืน - ตลอดไป
ความทรงจำ ริมน่าน ค่ะ...ฝันดีเช่นกันนะคะ 🙏🙏🙏
Meena Meen ขอก็อปไว้เป็นตัวอย่างนะคะอา
รุจิเรข อภิรมย์ ... ขอบคุณในกำลังใจครับคุณMeena Meen ยินดีและขอบคุณอีกครั้งที่กรุณาให้เกียรติอา
18 มิถุนายน เวลา 21:43 น.ถูกใจ2

รุจิเรข อภิรมย์ ... ขอบคุณครับคุณพิกุล อยากอ่านบทกลอนจากฝีมือของคุณพิกุลด้วยครับ ชอบลีลาการเขียนของคุณพิกุล

พิสิท ชูพิศาลวุฒิไชย ไพเราะครับอา

Peegul Phinsaihem ยอมรับอย่างง่ายๆว่าพ่ายแพ้
ยอมมีแผลแม้ใครไม่แลเหลียว
ยอมหลบไปเลียแผลใจอยู่คนเดียว
ไม่ยอมเหลียวแลสัมพันธ์ฉันและเธอ
Peegul Phinsaihem

๐  ไม่เคยคิดสักนิดหรอกเรื่องนอกใจ
เพียงครวญไปตามทางกลอนอ้อนเสมอ
อย่าได้คล้อยน้อยใจไปนะเออ
พี่อาจเผลอไผลบ้างใช่ร้างรา
รุจิเรข  อภิรมย์
๒๓/๐๖/๖๐

กอบกุล ไตรสุวรรณ ดอกไม้เฉาเหงาใจไม่มีคู่
ทั้งที่รู้ว่าคู่ชิดพิสมัย
ไปเกาะกิ่งไม้ดอกอื่นคงชื่นใจ
ทิ้งกิ่งใบให้ร่วงโรย.โหยรำพัน

๐  คุณดอกไม้ ฯ ใคร่เปิดใจให้สงสาร
เพราเธอผ่านกาลโดดเดี่ยวเปลี่ยวใจฝัน
อยากมีใครมาใกล้ชิดสนิทกัน
คอยปลอบฝันปันไออุ่นคอยจุนเจือ
รุจิเรข  อภิรมย์
๒๓/๐๖/๖๐
๒๓.๒๖ น.
เขียนโดย ที่ ไม่มีความคิดเห็น:

วันอังคารที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559

วาเลนไทน์ใจว้าวุ่น




วาเลนไทน์ใจว้าวุ่น

โดย
Yuphaporn Kouwenberg




            ๐  เสียงแคนแผ่ว แว่วหวาน จากม่านเหนือ
                  คล้ายคำเอื้อ อาทร สะท้อนหา
                  อ่อนเอ๋ยอ่อน ซ่อนช้ำ ดอกจำปา
                  เมื่อเจ้าลา กิ่งใบ ไม่หวนคืน

                  พรุ่งนี้แล้ว สิหนอ จะขอรัก
                  คำทายทัก จากใจ ใช่ใครอื่น
                  หากแม้นรัก ลอยไกล มิใคร่คืน
               คงสะอื้น ร้องไห้ อยู่ดายเดียว
Yuphaporn Kouwenberg



                   ๐  รักมิได้คลายคลอนอย่างค่อนว่า
                   ยังคงมามองเมียงเคียงข้องเกี่ยว
                   ทุกค่ำเช้าเฝ้าฟูมฟักรักจริงเจียว
                   มิเคยเลี้ยวลดหายหรือหน่ายเธอ

                   อย่าระแวงแคลงใจให้วุ่นจิต
                   สิ่งควรคิดคือฉันมั่นเสมอ
                   วาเลนไทน์ในวันพรุ่งยังมุ่งเจอ
               วานอย่าเผลอผลักไสจนไกลกาย 

 Rujirek Apirom


                ๐  ขอรักเธอ เผลอตาม ถึงสามชาติ
                แต่หวั่นหวาด เกรงกลัว หัวใจหาย
                รักวันนี้ ที่แน่ แค่ถึงตาย
                 ชีพสลาย ใจจัก มั่นรักเธอ
Yuphaporn Kouwenberg

เขียนโดย ที่ ไม่มีความคิดเห็น:

วันจันทร์ที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559

ตรุษจีน – วันจ่าย




ตรุษจีน – วันจ่าย

********************



                      ๐ มีนางหนึ่งซึ้งใจอยากใกล้ชิด
                      แต่ก็ติดต่างเผ่าเราเกินฝัน
                      เจ้าลูกจีนพี่ลูกไทยทำไงกัน
                      เหมือนฟ้ากั้นเราสองยากตรองจริง

                               ๐ ประเพณีมีอยู่ดูเหมือนขวาก
                               ง่ายเหมือนยากหากจะครองคู่น้องหญิง
                               อีกฐานะเราก็ต่างหากอ้างอิง
                               พี่ก็ยิ่งอยู่ไกลแม้ใกล้กัน

                      ๐ ได้แต่มองคล้องจินต์ถวิลเจ้า
                      ตั้งแต่เช้ายันค่ำพร่ำเพ้อฝัน
                      รักเจ้ามากยากจะลืมปลื้มทุกวัน
                      เห็นจอมขวัญ นั้นงามยิ่ง กว่าหญิงใด

                               ๐ แม้กี่เพ้าเจ้าก็งามยามพินิจ
                               ช่างแนบชิดสนิทเนื้อสมเชื้อไข
                               สีฟ้าสดจรดร่างช่างตรึงใจ
                               ไม่มีใครงามเทียบเปรียบนวลพรรณ




                     ๐ ยามร้องเพลงบรรเลงหวานขานเพียงแผ่ว
                     ดังน้องแก้วกัลยากล่อมพาฝัน
                     หากเราสองครองคู่อยู่ร่วมกัน
                     คงสุขสันติ์สุดแสนไม่แม้นใคร



                              ๐ ถึงวันจ่ายหลายหลากพี่อยากช่วย
                              เช่นน้องม่วยมอง – ซื้อ, พี่ถือให้
                              คอยติดตามงามชื่นระรื่นใจ
                              จะมิให้เจ้าลำบากจากจ่ายนั้น

                     ๐ จึงฝากคำลำนำกลอนมาวอนน้อง
                     อย่าได้มองประเพณีที่กางกั้น
                     อาม้า-เตี่ยต่างก็เลือนอยู่เหมือนกัน
                     อาม่านั้นคือคนไทยใช่อื่นเลย

*****************
รังสรรค์
 โดย  รุจิเรข อภิรมย์ 
อาศรมศานติสุข "สวนฝันวรรณศิลป์"๓๓/๒ ถ.ไชยจรัส ๑
ต.สะเต็ง  อ.เมืองยะลา จ.ยะลา ๙๕๐๐๐







เขียนโดย ที่ 1 ความคิดเห็น:

วันอังคารที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2559

เหมันต์รัญจวน




สวนฝันวรรณศิลป์ ยะลา




    เหมันต์รัญจวน





                            ๐ เมื่อเหมันต์ผันมาอารมณ์หวาม
                            กู่ก้องถามยามลมโลมโถมถั่งถี่
                            น้องอยู่ไหนไยหนีหน้าไร้ปรานี...
                            ล่วงราตรีปล่อยพี่หนาวอกร้าวราน

                                                            ๐ มองมืดมิดยิ่งคิดถึงคะนึงหา
                                                            หรีดหริ่งราลดเสียงร้องเคยก้องขาน
                                                            สุคนธชาติขาดกลิ่นพรากไปจากฆาน
                                                            กาแฟหวานก็พาลขมยามตรมตรอม

                           ๐ แหงนมองฟ้ายามราตรีไม่มีดาว
                           ปุยเมฆขาวราวฝ้ายฝอยลอยเป็นหย่อม
                           ก็มาหายสลายไปไม่รายล้อม
                           เหมือนจะยอมให้เดือนอยู่เพียงผู้เดียว

                                                             ๐ ความเงียบงันก่อรันทดสลดยิ่ง
                                                             ทุกทุกสิ่งสงัดส่อใจห่อเหี่ยว
                                                             พอลมหนาวพัดกราวกรูรู้ซึ้งเชียว
                                                             สุดแสนเปลี่ยวเปล่าใจนักยามรักลา





    รุจิเรข อภิรมย์
    สวนฝันวรรณศิลป์ ยะลา
    ๒๕/๐๑/๒๕๕๙ : ๒๑.๐๔ น.
เขียนโดย ที่ ไม่มีความคิดเห็น:
สมัครสมาชิก: บทความ (Atom)